
<>
Rozwój stóp u dzieci jest dynamicznym, wieloetapowym procesem, który budzi wiele pytań i wątpliwości zarówno u rodziców, jak i u specjalistów. Pojęcie „płaskostopie dziecięce” jest często nadużywane w praktyce, a fizjologiczne płaskostopie – zwłaszcza elastyczne (Flexible flatfoot) – dotyczy większości zdrowo rozwijających się dzieci. W artykule omawiamy, na czym polega prawidłowy rozwój łuku podłużnego stopy (Medial longitudinal arch), kiedy płaskostopie wymaga interwencji, jakie badania diagnostyczne mają potwierdzoną skuteczność oraz jaką rolę odgrywa aktywność fizyczna i edukacja.
Stopy dzieci przechodzą szereg zmian wraz z wiekiem. Po narodzinach stopa malucha odznacza się miękkimi tkankami oraz wyraźnie zaznaczoną poduszką tłuszczową w okolicy podeszwowej, przez co łuk podłużny stopy (Plantar arch) nie jest widoczny. Z biegiem czasu, zwykle około 6–7 roku życia, łuk stopniowo kształtuje się w wyniku dojrzewania struktur kostnych, więzadłowych i mięśniowych oraz pod wpływem wzrastającej aktywności motorycznej (Paediatric foot development).
Biorąc pod uwagę dane epidemiologiczne (Flatfoot prevalence in children) oraz współczesne kryteria oceny (np. Foot Posture Index – FPI-6, Arch index), wiemy, że znakomita większość dzieci w wieku 3–5 lat prezentuje obniżony łuk podłużny, często określany jako elastyczne płaskostopie.
W praktyce klinicznej rozróżniamy dwa główne typy płaskostopia u dzieci:
W kontekście fizjologicznego rozwoju, niemal wszystkie dzieci z elastycznym płaskostopiem nie wymagają leczenia, a podłoże problemu stanowi dojrzewanie struktur anatomicznych oraz funkcjonalne kształtowanie się stereotypu chodu (Child foot biomechanics).
Prawidłowa diagnostyka obejmuje zarówno ocenę kliniczną, jak i – w razie potrzeby – dodatkowe testy funkcjonalne (Foot structure assessment in children). Najważniejsze narzędzia oraz kryteria to:
Większość przypadków fizjologicznego płaskostopia dziecięcego nie powinna być przyczyną niepokoju ani podstawą do kierowania na leczenie ortopedyczne (Pediatric podiatry). Wskazania do interwencji obejmują:
Rutynowe kierowanie dzieci bez objawów na terapię wkładkami ortopedycznymi bądź stosowanie „butów korekcyjnych” nie jest uzasadnione. Najnowsze przeglądy systematyczne oraz wytyczne medyczne jednoznacznie wskazują, że działania takie nie przyspieszają kształtowania się łuku podłużnego stopy i nie zapobiegają późniejszym problemom ortopedycznym.
Stosowanie wkładek ortopedycznych (Orthotic Devices) czy specjalistycznego obuwia u dzieci z fizjologicznym, elastycznym płaskostopiem jest szeroko dyskutowane, jednak zdecydowana większość badań naukowych i przeglądów potwierdza brak istotnych korzyści z ich rutynowej aplikacji.
Podsumowując: brak jest naukowych dowodów na przewagę wkładek czy specjalistycznego obuwia nad aktywnym trybem życia dla dzieci z fizjologicznym, elastycznym płaskostopiem.
Kształtowanie się prawidłowych łuków stóp zależne jest od wielu czynników, lecz jednym z najważniejszych jest regularny, różnorodny ruch. Ćwiczenia ruchowe (Exercise Therapy) oraz naturalna aktywność znacząco wspierają dojrzewanie struktur stóp i poprawę biomechaniki.
Systematyczne pobudzanie stóp do pracy i różnorodne doświadczenia sensoryczne sprzyjają dojrzewaniu łuku podłużnego i zdrowemu rozwojowi stopy dziecka.
Kluczowym elementem profilaktyki i wsparcia procesu rozwoju stóp u dzieci jest edukacja rodziców oraz współpraca ze specjalistą (pediatric podiatry, fizjoterapeuta). Zadaniem eksperta jest właściwa ocena, rozwianie niepotrzebnych obaw, przedstawienie jasnych wytycznych dotyczących codziennej aktywności i ewentualnej terapii.
Tak, elastyczne płaskostopie jest bardzo częste u dzieci, zwłaszcza w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Wynika ono z obecności grubej podściółki tłuszczowej i jeszcze niedojrzałych struktur kostno-mięśniowych. W większości przypadków łuk stopy samoistnie kształtuje się do 6–7 roku życia i nie wymaga interwencji medycznej.
Wskazaniem do interwencji jest obecność objawów takich jak ból, ograniczenie ruchomości, utrwalona deformacja stopy, szybkie męczenie się podczas chodzenia, widoczna asymetria lub nawrotowe urazy. Jeśli płaskostopie nie ustępuje po ukończeniu przez dziecko 10 lat lub towarzyszą mu objawy niepokojące, zalecana jest konsultacja ze specjalistą.
Najskuteczniejsze metody oceny to kliniczna obserwacja ustawienia stopy, skale funkcjonalne, takie jak Foot Posture Index (FPI-6) oraz arch index, a także analiza biomechaniki podczas ruchu. Diagnostyka obrazowa (RTG, USG) stosowana jest tylko w uzasadnionych przypadkach – np. przy podejrzeniu wady strukturalnej lub stałej sztywności stopy.
Większość dzieci z elastycznym, nieobjawowym płaskostopiem nie wymaga wkładek ortopedycznych. Są one zalecane jedynie wtedy, gdy pojawiają się objawy bólowe, zaburzenia funkcji lub inne niepokojące symptomy. Stosowanie wkładek wyłącznie „na wszelki wypadek” nie jest uzasadnione i nie przyspiesza naturalnego rozwoju łuku stopy.
Zalecane są proste ćwiczenia angażujące mięśnie stóp: chodzenie na palcach i piętach, chwytanie palcami drobnych przedmiotów, wspinanie się na podwyższenia, zabawy na macie sensorycznej, skakanie, przechodzenie przez przeszkody. Ważne jest, aby dziecko było aktywne na co dzień i korzystało ze zróżnicowanych form ruchu.
Uwaga: Treści zamieszczone w tym artykule mają charakter wyłącznie informacyjny i edukacyjny. Nie mogą zastąpić profesjonalnej porady medycznej, diagnozy ani leczenia. Zawsze konsultuj się ze swoim lekarzem lub innym wykwalifikowanym pracownikiem ochrony zdrowia w przypadku jakichkolwiek pytań dotyczących stanu zdrowia.
Jeśli zmagasz się z problemem płaskostopia u dziecka lub innymi dolegliwościami stóp, nie zwlekaj. Skontaktuj się z nami, aby umówić wizytę u jednego z naszych doświadczonych specjalistów. Jesteśmy tutaj, aby Ci pomóc odzyskać zdrowie i sprawność.
>